“Hele bir sabah olsun bakarız”, “Hele bir sabah olsun şu işleri yoluna koyarız”, “Hele bir sabah olsun, hallederiz…”

Hele bir sabah olsun…
O kara gecenin sabahı olmadı.

Hayaller hayalde, umutlar umutta kaldı…
Gülen yüzler soldu,
Yandı yürekler, kül oldu…

Öyle bir ateş düştü ki,
Her bir insanın her bir hücresinin, her bir zerresini kor etti …
Kor etti de sönmedi.

Yer yarıldı sanki…
İnsanoğlu adeta mahşeri yaşadı.

6 Şubat gecesinin zemheri soğuğu, en büyük alevden de fena yaktı memleketimizi.

Utandık, daraldık duyduğumuz ahlardan, edilen vahlardan,
“Etme yavrum, gitme kuzum” diye feryat eden her bir kuldan.

Bir deprem ki aldı saniyeler içinde on binlerce canı, yıktı anıların, hatıraların, yaşanmışlıkların olduğu kadim vatan topraklarını.

Öyle bir gece ki, “Hele bir sabah” olmadı…

…….

Hayattır elbette,” Acısı da olur tatlısı da” deriz, “Zorluğa birlikte göğüs gereriz” deriz.
Dedik,
Kan kustuk, kızılcık şerbetini içtik, dedik…

Durmak olmaz dedik.
Durmadık.

Pes etmedik, etmiyoruz, etmeyeceğiz.

Acı ne olursa olsun, hüzün ne olursa olsun,
Sabah illaki olur… Yeter ki sinelerimizdeki umut daim olsun…